On 5 February 2016, the Dutch Supreme Court (“Supreme Court“) ruled (ECLI:NL:HR:2016:199) that an estate claim (boedelvordering) based on damage suffered by a pledge holder, caused by the wrongful collection of claims encumbered by a right of pledge by a bankruptcy trustee, does not have priority over the estate claim relating to the remuneration of the trustee.

Indien een jaarrekening wordt vastgesteld conform de vereenvoudigde procedure (zoals neergelegd in artikel 2:210 BW lid 5 BW), dan geldt een afwijkende (kortere) termijn van elf maanden en acht dagen voor het vaststellen en publiceren van de jaarrekening. Het tijdig publiceren van de jaarrekening na haar vaststelling is van belang voor bestuurders van een vennootschap om te voorkomen dat zij ingeval van faillissement door de curator aansprakelijk worden gesteld wegens onbehoorlijk bestuur ex artikel 2:248 lid 2 BW.

Op 29 januari 2016 heeft de Hoge Raad een interessante uitspraak gewezen over de ontbinding (HR 29 januari 2016, ECLI:NL:HR:2016:152).

De feiten waren als volgt.

Twee broers zijn tot 1995 gezamenlijk eigenaar van een huis in Zeeland. Nadat broer A de volledige eigendom heeft verkregen, bedingt broer B het recht om gedurende een aantal weken per jaar het huis te huren conform een vastgestelde maximum prijs.

In a recent judgment, the Dutch Supreme Court ruled that in the event of a bankruptcy whereby the bankruptcy receiver has wrongfully collected receivables which were pledged to a secured creditor and the total value of the assets of the bankrupt estate was insufficient to pay all debts, the bankruptcy receiver was allowed to recover its salary from the proceeds of that wrongful collection with priority over the claim of that secured creditor.

​​​Door inwerkingtreding van de Uitvoeringswet richtlijn jaarrekening (de 'Uitvoeringswet') is een aantal wijzigingen ingevoerd ten aanzien van de publicatie- en deponeringsvoorschriften voor jaarrekeningen van ondernemingen. Deze Uitvoeringswet voorziet in de implementatie van een Europese richtlijn (2013/34/EU) in het Burgerlijk Wetboek.

Al sinds 2004 schrijft de MiFID richtlijn voor dat dat beleggingsondernemingen financiële instrumenten (waaronder verhandelbare derivaten) veilig en bankruptcy remote moeten aanhouden voor hun cliënten. In 2005 bleek waarom: bij het faillissement van Van der Hoop Bankiers bleek dat beleggers geen aanspraak meer hadden op hun derivaten, maar concurrent schuldeiser van de bank waren geworden.

De Minister van Justitie beloofde daarop met wettelijke bescherming te komen. Die is er nu.

Geen afgescheiden vermogen

In the event of bankruptcy, creditors are entitled to disclosure of the bookkeeping of the estate under certain conditions. In its decision dated 8 April 2016 (ECLI:NL:HR:2016:612), the Dutch Supreme Court ruled that this right is limited and depends on the purpose of the disclosure. Creditors are not entitled to disclosure if the purpose is to retrieve information to support their claim against a third party.

In a ruling dated 16 October 2015, the Dutch Supreme Court has confirmed the enforceability of security surplus arrangements in the event a security provider is declared bankrupt. In addition, the Dutch Supreme Court has confirmed that, unlike statutory recourse claims (regresrechten), contractual recourse claims can be construed in such a manner that they come into existence (as conditional claims) before payment by the guarantor of the debt owed by the debtor, after which they become unconditional.

Recently, the Dutch Supreme Court has given an interesting ruling relating to the consequences of commingling (vermenging) of multiple objects for a security right created over one of those objects.

Dutch Supreme Court 14 August 2015 (ECLI:NL:HR:2015:2192)  

In a judgment dated 13 October 2015 in proceedings between a bank and its client the Arnhem-Leeuwarden Court of Appeal ruled that the bank was allowed to terminate the credit agreement with the client on the grounds that the client had caused a reduction in the value of shares pledged to the bank.

Arnhem-Leeuwarden Court of Appeal 13 October 2015 (ECLI:NL:GHARL:2015:8354)